Sanya Why6 จบ

เซ็นครบละ  น้องยื่นซองใบนึงมา แกว่งๆตรงหน้า 

เรางงนิดนึง ก็นึกออก

 นี่ซองถุงอ้วกบนเครื่องนี่หว่า แหะๆ ลืมเลย เราเอามาพับครึ่งห่อโปสการ์ดซ้อนเป็นฐานใบสุดท้ายให้รองมือ คงแบบจะถามว่าให้เซ็นอันนี้ด้วยมั้ยป่าววะ  นี่ก็ดึงมา5555 รีบพูดขอบคุณมากนะ เราก็วิ่งกลับไปเลย 

กลับไปหาพี่อร ไปดูว่าถึงไหนแล้วว ปรากฏแกยังติดหน้าด่านอยู่เลย  ตมมีปัญหาไรป่าวเนี่ย 

กำ นึกขึ้นได้ น้องยังไม่ตอบคำถามเรื่องงานวันเกิดนี่นา วิ่งจู้ดกลับไปหาน้องอีกรอบ กลัวกระเป๋าน้องไหลมา แล้วน้องจะกลับไปก่อน

น้องยังยืนที่เดิม แต่คนจีนเริ่มออกมารอกระเป๋าเยอะละ 

มาถึงน้องอีกครั้ง พอเรียก น้องก็หันมา

ตอนนี้เพิ่งกล้ามองตาน้องตรงๆใกล้ๆ ครั้งแรก 

..ตี3กว่าละเนอะ ใต้ตามีแพนด้าช้ำนิดๆ เด็กนี่ง่วงอยู่แน่ๆ555555  แต่ตายังหวานมีประกายเหมือนในละครเลย ตัวก็สูงมาก เราสูงเท่าปากน้องเอง แมสปิดครึ่งหน้าก็ยังหล่อ..

/สติมา 

เรา: เธออ ยังไม่ตอบเรื่องงานวันเกิดเลย คนไทยอยากไปจริงๆนะ 

น้อง: จริงๆผมก็ยังไม่รู้เลย ต้องรอตารางงานออกก่อน พวกบริษัทเค้าจัดการฮะ /ละพูดอะไรงึมงัมๆอู้อี้ยาวๆอีก อันนี้ฟังไม่ค่อยชัด น้องใส่แมส เลยฟังไม่รู้เรื่อง เราก็อือออไป

เรา: อืม ปีก่อนจัดวันที่30เนอะ 

อยู่ๆเขิน มองที่สายพานดีกว่า ดูกระเป๋าชาวบ้านไหล  ไม่กล้ามองหน้าเด็กนี่นานจริงๆ ส่วนกระเป๋าต่อให้มีของตัวเองไหลมา ก็เบลอไปหมด มันอาจไหลมา325รอบแล้วด้วยมั้งแต่ตาลายไร้สติ 

น้อง: แต่ทุกปีมันไม่แน่นอน  ปีนี้ก็อาจไม่ใช่วันที่30นะ 

เรา: อ่า โอเค รอละกัน 

ละวิ่งกลับไป 

มานึกตอนนี้ ทำไมตรูไม่ลาอะไรดีๆ กับน้องสักหน่อยนะ 555555 

วิ่งมาที่พี่อร รออยู่1นาทีได้ พี่อรก็ออกมาในที่สุดแกบอกว่าติดอะไรก็ไม่รู้ จนท. ก็ไม่ถามอะไรนะ จนท.มัวแต่ไปคุยกันเองตั้งเกือบ10นาทีได้ เราก็ว่าเวลานานขนาดนั้นจริงๆ เดาว่าปกติซานย่าไม่ต้องใช้วีซ่าเข้าถ้ามา    แบบทัวร์ แต่ถ้ามาแบบวีซ่าอาจเชคนั่นนี่ ซึ่งของเราก็วีซ่า แต่เดาว่าเนื่องจากเราเข้าออกจีนบ่อยมาก เกือบทุกเดือน เลยไม่ตรวจไรมากมั้ง พี่อรก็เลยอดได้เม้ากับน้องเลย จริงๆตอนนั้นน้องก็ยังไม่ได้กระเป๋านะ ยังยืนรออยู่ คนจีนก็ออกมาเกือบครบละ มีคนมาเนียนยกกล้องเซลฟี่กับน้องอีก แต่น้องยืนด้านข้างไม่ได้หันไปตัวแข็งมาก555 

เอ๊ะ เรื่องกระเป๋านี่ เพิ่งเอะใจ เพราะเรามัวแต่ให้น้องเซ็นแน่ๆ กระเป๋าน้องอาจไหลไป2รอบแล้วมั้งเนี่ย นี่เลยว่าพี่อรเข้าไปคุยมั้ยๆยังมีเวลา พี่อรอยากจับมือน้อง จะเข้าไปดีมั้ย

ตอนตัดสินใจอยู่นั่นเอง น้องได้กระเป๋าละ กำลังเดินออกผ่านทางที่เรายืนอยู่ 

พี่อรตัดสินใจดีมาก รีบไปทักบายบายๆ ยื่นมือเช็คแฮน น้องก็จับมือตอบด้วยอะ โห้วน่ารักๆ 

เรายืนหันข้างๆไกล สัก2เมตรมองๆลังเล เอาด้วยดีมั้ยนะ 

น้องงง น้องหันมายิ้มให้

 ฮืออ นาทีนั้นเหมือนโดนสะกดจิต เดินไปหาน้องแบบไม่รู้ตัว ตัวเองเหมือนปลาอะค่ะ ปลาระรี่ว่ายไปกินอาหารที่มือคนเลี้ยงมาโปรยอาหารเม็ดยังงั้นเลย  น้องยิ้มแบบตายิ้มได้ ยิ้มทะลุแมส แบบที่จะจำไว้ตลอดชีวิต 

มองตาได้ไม่นานอีกละ ไปมองที่มือน้องกำลังยื่นมาแทน เราจะจดจำมือนี้ไว้ให้ดีอีกเช่นกัน 

น้องยื่นมือซ้ายมา ฝ่ามือแดงมาก อุ้งมือสีแดงระเรื่อแบบคนเลือดลมสุขภาพดี เป็นมือที่มีนิ้วเรียวยาว ฝ่ามือใหญ่ กุมมือปกป้องได้ มือเด็กผู้ชายที่เลี้ยงคนทั้งครอบครัวตั้งแต่อายุ16ปีคนนี้ มีพลังงานอบอุ่นอย่างมหัศจรรย์จริงๆ

 ^______^ 

น้องยิ้มให้อีกที เราต้องบายบายจริงๆละค้า

จบ 

แต่เอ.. เหมือนจะมีต่อนิด

อาการพี่อรหลังได้จับมือ พี่อร55555พี่อ๊อนนน แกกขำและฟินหัวเราะจนดังออกมาในห้องสายพาน นี่ก็แบบเมาความสุขมาก5555พอกัน ฮือออ ต้องขอบคุณพี่อรมากจริงๆ ถ้าไม่มีแกมาทริปนี้ อิชั้นคงไม่กล้าเริ่มคุยอะไรหลายอย่างเลย มันจะพีคไป พีคเกินไปป แค่นึกก็เหลือเชื่อแล้ว ชั้นคนไทยคนเดียว และหรงจื่อ..ที่มาคนเดียว ฮือออ ขอบคุณพี่อรที่มาด้วยจริงๆ เป็นทริปตามติ่งที่ตื่นเต้นมาก มีความสุขมาก จนตาค้างนอนไม่หลับเลย ไม่สามารถนอนได้ถึง2วัน พาพี่อรไปเที่ยว ไหนต่อไม่ได้เลย 5555555 ฮืออ นุขอโต๊ดด😂🙏

มาถึงโรงแรม ทบทวนโน้ตที่สงสัยว่า เราบอกมาซานย่าเพราะจะปลี่ยนเครื่องไปกวางโจวต่อมีปัญหาอะไรหว่า ก็ไม่มีอะไรนี่ ประโยคนี้ไม่ยากเลย แอร์ก็ไม่ได้แก้อะไรสักหน่อย แล้วเจ้าเด็กนี่พูดประโยคนั้นทำไม2รอบ

อันนี้เข้าสู่ช่วงมโน ละเช็คประโยคถามคนจีน

มานึกดีๆ อืมม เราเก๊กไปป่าววะ ในโน้ตนั้นมาอ่านดูดีๆ ก็ไม่ได้บอกตรงๆ ว่ามาซานย่าเพราะตั้งใจมาหาน้องนั่นแหละ แต่บอกต้องต่อเครื่องไปกวางโจวทำไม เสียงน้องก็เหมือนล้อเลียน ว่า”มาซานย่าเปลี่ยน เครื่อง มาซานย่าเปลี่ยนเครื่อง (หรอ) ” ฝลากเสียงยาวๆช้าๆลงเสียงสูงให้ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ  

คงแบบนี้มั้ง ถ้าไม่ใช่ก็คงสอนให้พูดตามผมนะ  repeat after me 55555 😂

ส่วนรูป เราไม่มีหลักฐานตอนคุยเลย เพราะเราไม่ได้ยกกล้องขอถ่ายน้องอะไรทั้งนั้น ตั้งใจไว้แบบนี้แต่แรก ว่าจะไม่ทำให้น้องอึดอัด แต่จะตั้งใจเก็บภาพด้วยตาตัวเองจริงๆ เรามองน้องผ่านคลิป ผ่านละคร ผ่านรูปต่างๆมานานแล้ว พอเพียงต่อการรอที่จะขอมองน้องแบบตาเปล่าบ้าง ไม่ได้เจอตัวเป็นๆง่าย

ฉะนั้นอย่าแปลกใจ ที่จะจดจำทุกอินิยาบท ทุกนาทีที่เกิดขึ้นมาเล่าแบบนี้ได้ จริงๆก็กลัววันนึงเป็นอัลไซเมอร์เหมือนกันนะ555555  

ส่วนรูป อืม ก็แอบมีรูปมุมไกลๆ เก็บไว้บ้างเหมือนกัน ที่แบบพอดูได้2-3รูป  

ส่วนหลักฐานสำคัญตัวเดียวที่อยากได้ คือกล้องวงจรปิดสนามบิน5555 ถ่ายรูปตัวกล้องมาด้วยนะ ขอมุมสายพานด้านในนี้เลย>,< อยากได้ๆ

Sanya Why 5

พอเครื่องจอด ก็เตรียมตัวจะลง เราก็ยืนคนที่3 ต่อจากน้องเลย มีชั้นbussiness2คน เราคนแรกของแถวEco

แต่ก็มีสจ้วตมากั้นแถวไว้  

ตอนลงเครื่อง ตัวเครื่องไม่ได้เชื่อมกับเกท ต้องนั่งรถต่อไปที่อาคาร น้องแยกไปที่รถโค้ชมารับสำหรับลูกค้าbussinessโดยเฉพาะ เราใจแป้วมาก ว่าไม่ได้เจอละแหละ เพราะรถน้องออกไปก่อน ส่วนรถเราต้องรอคนให้เต็มรถ กว่าจะขึ้นกันหมด น้องคงรับกระเป๋าออกสนามบินไปแล้ว เศร้าจัง เศร้าตรงที่ยังไม่ได้บอกลาเลยว่าจะไม่ได้ตามนะ กลัวน้องระแวงเที่ยวที่นี่ไม่สนุก ว่าจะมีคนแอบตามเค้าตลอด สลดตัวเองมาก ฮืออน้องไม่สบายใจแน่ๆ

พอรถมาถึงอาคาร เราก็เข้าตม. ช่องคนต่างชาติ ซึ่งมีแค่เรากับพี่อรที่เป็นคนไทย  เราได้ออกไปคนแรก ตมตรวจเราเร็วมาก สบตาละปั้มเลย ส่วนพี่อรคนที่2 ต่อเรา

พอเราออกมาได้ ก็รีบไปที่สายพานรับกระเป๋า 

นั่นน้องนี่นา น้องยืนอยู่ตรงนั้น..

น้องมายืนคนเดียวที่ริมสายพานเลย น้องคงผ่านตมคนแรก เลยมาถึงก่อน เราก็มาถึงสายพานคนที่2 ตกใจมาก อหห คนไปไหนหมด จะวิ่งไปคุยที่เตรียมไว้ เห้ยแป้บ นึกขึ้นได้พี่อร เออ พี่อร รอแกก่อนดีกว่า

วิ่งถอยหลังกลับ ขำตัวเอง น้องเห็น คงงงๆอะ พี่เค้าเปนไร

พอไปรอพี่อร แกยังติดตม.อยู่ พี่อรก็โบกมือให้ไปก่อนเลย ไม่ต้องรอแก เราก็เอาเว้ย คุยคนเดียว ฮือออ

ทีนี้กึ่งวิ่งกึ่งเดิน แค่ราวๆ6เมตร รู้สึกทางมันไกลจังเลย ฮืออ ใจนึงไม่อยากให้เดินถึงที่น้องยืนอยู่ เขิน..  สายพานฝั่งริมนอกที่ห่างออกไป มีคนจีนทยอยออกมาอยู่2-3คน  แต่ฝั่งสายพานริมสุดมีเรา-น้อง2คนแค่นี้เอง

พอเดินถึง ก็ยิ้มไป น้องพยักหน้านิดนึงตอบกลับมา ตอนนั้นน้องขยับแมสออกแป้บนึง พอเราเดินมาก็ใส่แมสเหมือนเดิม อะ ผ่อนคลายขึ้นหน่อย ก็ ก็..ยื่นโทรศัพท์ที่พิมพ์โน้ตทั้งหมดให้อ่าน

เรา “ขอโทษด้วยนะคะ “ 

... “เพราะฉันตื่นเต้นมาก ตอนฉันเห็นหน้าเธอ ก็ทำให้พูดไม่ออก แต่ฉันพิมพ์ได้นะ! อยากพูดดังนี้

1.งานวันเกิดเธอจะจัดขึ้นวันไหน คนไทยอยากไปมาก (อธิบายให้ผู้อ่าน* เพราะว่าก่อนหน้านี้ถามแอดมินจีน เค้าก็ตอบไม่ได้ ต้องรอบริษัทอย่างเดียว นี่ว่ามีโอกาสถามเจ้าตัวเลยละกัน555) 

2.ที่เธอถามว่า ฉันมาซานย่าทำไม จริงๆก็คืออีก2วันฉันต้องมาเปลี่ยนเครื่องที่นี่ ไปทำงานต่อกวางโจว 

3 ฉันกับพี่จะส่งเธอแค่สนามบินที่นี่ ไม่ตามเธอต่ออีก ไม่ต้องกังวลใจ เที่ยวให้สนุก 

4 ต้องรบกวนอีกครั้ง ช่วยเซ็นโปสการ์ดที่เหลือด้วย เรามีเพจแฟนไทยของเธอ จะมีเกมเล่นให้แฟนคลับ ฉันจะเอาโปสการ์ดเหล่านี้ไปเป็นของขวัญให้แฟนๆ “

น้องรับมือถือไปอ่าน อ่านจบพยักหน้าถี่ๆ  พูด好的โอเคคับ เราก็ยื่นโปสการ์ดให้เซ็นทั้งหมดกองนึง  (ตรงนี้ภาษาจีนของนัองขอไม่ใส่ซับละนะ)

ตอนเซ็นเราก็รู้สึกมันเงียบไป เลยเริ่มขึ้นว่า

เรา: ฉันคุยจีนได้นิดหน่อยเอง เธอคงเข้าใจนะ

น้อง: แบบนี้ก็เรียกว่าคุยได้โอเคแล้วนะ /ตอบไป เซ็นไป

เรา: ขอบคุณ เราเรียนภาษาที่กวางโจวล่ะ 

น้อง: อ้ออ

เรา: แต่ตอนนี้ทำงานละ

เงียบกันไปสักครู่ จู่ๆ น้องที่ก้มหน้าก้มตาเซ็น ก็พูดอะไรขึ้นมา

 “มาซานย่าเปลี่ยนเครื่อง”来三亚转机

เรา:  ??

 “..มาซานย่าเปลี่ยนเครื่อง~”  (พูดครั้งที่2ลากเสียงยาวๆ ช้าและชัดๆเสียงสูงขึ้น ละมองหน้าเรา)   来三亚转机～

เรา:  !!!??

งงและก๊งไปเลย  

อะไรอะ อะไรของน้อง น้องแก้ประโยคหรอ มะกี้ในโน้ตเราเขียนผิดหรอ น้องเลยทวน สอนประโยคที่ควรจะพูดให้ถูก? บ้าน่าให้แอร์ตรวจแล้วนะ น้องพูดวนๆตะไม เสียความมั่นใจเลย เดวจะไปดูในโน้ตอีกที เราพิมพ์อะไรผิดแน่ๆเลย 

น้องเซ็นเกือบเสร็จ นี่ก็ชะเง้อไปมองพี่อร แกยังไม่ออกมาเลย 

จนคนจีนเริ่มทยอยออกจากตม.มารอกระเป๋าที่สายพานเยอะละ บางคนก็ยังจำน้องได้ มีคุณลุงคนนึงเดินมาดูน้องเซ็น ถามเรากับน้องยืนเซ็นอยู่ ว่าเราเอาลายเซ็นไปทำไม เราตอบไม่ใช่ของฉัน เอาให้เพื่อน ส่วนคนนี้ก็ดาราไง/ แอบเห็นน้องขำนิดนึง 

เซ็นครบละ  น้องยื่นซองใบนึงมา แกว่งๆตรงหน้า 

Sanya Why 4

“เซ่อเจิ้งหวาง”!!

สิ้นเสียงปุ้บ น้องกำลังจัดที่นั่งหรือทำอะไรสักอย่างอยู่ ก็ค้างเลย ค่อยๆช้อนตา มองขึ้นมาตามเสียง 

น้อง:  0_o “ ไปซานย่าด้วยหรอ ไปทำไรคับ”去三亚? (干嘛?)

เรา:   “ห้ะ อะไรนะ”  说什么？再说一次

น้องพูดในแมสเสียงอู้อี้ไม่แน่ใจมะกี้ประโยคสุดท้ายน้องถามว่าอะไรหว่า 

น้อง : “Sanya Why?” พยายามทำท่ามือแบบกาง2มือประกอบด้วยวุ้ย

พี่อร: “Travel travel” 

น้อง:  “อ๋อๆ คับๆ 好的” 

เรายังไม่ทันอธิบายเพิ่มในส่วนของเราเลยอะ ว่าพรี่ก็แวะมาเปลี่ยนเครื่องที่ซานย่า ไปทำงานต่อที่กวางโจว แงง เพราะแถวมันขยับให้เดินต่อ เราก็เลยต้องนั่งแล้ว ปรากฏแถวที่นั่งเรา ก็คือแถวแรกของECo ถัดจากน้อง3แถว ได้เห็นหัวน้อง ไม่ไกลกันเบย กี้ดด 

พอได้นั่งปุ้บ เราก็มาถามพี่อรว่า มะกี้น้องเค้าว่าอะไรนะ หนูฟังไม่รู้เรื่อง พี่อรว่าน้องคงถามว่าไปทำไมซานย่า เราก็มาคิดเรียบเรียง อ๋อออ อาการ น้องตกใจที่เห็นเรา2คนอยู่บนเครื่องบิน น้องคงนึกว่า เรา2คนคงเหมือนจนท.กลุ่มนั้นที่สามารถเข้าถึงหน้าเกทมาส่งเฉยๆ ถึงได้ทำหน้าตกใจมากจริงๆ ตอนเรียกเซ่อเจิ้งหวาง ละเหวอเหมือนเห็นผี แนวๆว่าอิพี่2คนนี้ขึ้นเครื่องมาเลยเรอะ คือแบบโมเม้นนี้น้องสะดุ้งคาแรคเตอร์แบบตัวการ์ตูนอีกแล้ว ฮืออ😂 อธิบายไม่ถึก 

จริงๆน้องน่าจะฉุกคิดนะ ถ้าผ่านเข้าเกท ที่มาเม้ากะเอ็งได้ ต้องมีตั๋วบินละนะเห้ย555555555

เอาล่ะ1.50 ชั่วโมงต่อจากนี้ชั้นกับพี่อรไม่หลับแน่นอน เล็งที่หัวคนๆนึงแถวที่1 ส่วนเครื่องจะบินไปทั้งคืน พี่ก็โอเคร้555555

ก็ดูน้อง เห็นนะ กระจกด้านข้างที่นั่งมันสะท้อนตัวน้องพอดี เห็นว่าเปิดมือถือดู เห็นเป็นเวปเวยป๋อด้วยแหละ เล่นมือถือเสร็จ ก็หยิบเอกสารสีขาวขึ้นมาอ่านอยู่พักใหญ่ๆ สลับก้มนั่นนี่หยิบอะไรจากกระเป๋ายุกยิกๆ สักพักก็เสิร์ฟอาหาร มีการปิดผ้าม่านกั้นแถวที่นั่งด้วย ตรงนี้ไม่เห็นน้องละ กินข้าวกันๆ 

กินเสร็จพี่อรจะเข้าห้องน้ำ พอดีห้องน้ำของEcoมันเต็ม ไม่สะอาดด้วย แอร์เลยเรียกให้ไปเข้าของชั้นBussiness เราก็ดีใจๆพี่อรได้เห็นน้อง แน่ๆ

พี่อรทำธุระเสร็จเดินกลับมา บอกว่าพี่ไม่กล้าหันขวาเหลือบไปด้านน้องเลยอะ 😂ถถถถถถถ เลยเดินตรงลิ่วกลับที่นั่งตัวเอง

พอว่างเราก็ทบทวนเรื่องเมื่อตอนขึ้นเครื่อง เรายังคิดเรื่องน้องตื่นตะลึงเห็นแฟนคลับอยู่บนเครื่องบิน.. ใช่ละ! น้องต้องกังวลแน่ๆว่าฟค.จะติดตามเค้าทั้งเกาะเลยรึเปล่า โอยแค่คิดก็สงสารน้องกังวลป่าวว้า เราอยากมีเวลาได้อธิบายจัง

คิดเสร็จก็ต้องทำไรสักอย่าง ตั้งใจจะไปบอกตอนถึงสนามบินว่า พวกเราจะส่งน้องที่สนามบินซานย่าแค่นี้จริงๆ พี่จะเที่ยวกันเองต่อละไปทำงานที่กวางโจว ให้น้องสบายใจได้ อ่อ อีกอย่าง ยังมีโปสการ์ดอีกจำนวนนึงที่มีฟค.ฝากมา ยังเซ็นไม่เสร็จ จะมีโอกาสได้คุยมั้ยหว่า หาขัออ้างว่า รูปมากมายพวกนี้ใช้เอาไปแจกเล่นเกมกับแฟนคลับดีกว่า จะได้รบกวนน้องเซ็นให้หมดกองนี้

คิดไปมาต้องพูดเยอะมากเลย ชิบหัย มองหน้าน้องทีไร พูดจีนไม่ค่อยออก  เตรียมพิมพ์ใส่noteละกัน  เราก็เตรียมข้อความไว้ มีกลัวแกรมม่าผิดด้วยนะ5555 ถึงกับเรียกแอร์มาเช็คภาษา พออธิบายให้แอร์ทราบขอความช่วยเหลือ แอร์ก็แก้ให้นิดหน่อย นางบอกว่าให้ชั้นเอาไปบอกเค้าเลยมั้ย นี่ก็ตกใจเอ่าา รู้จักเวยหลงดาราด้วยหรอคะ เค้ายิ้มๆบอกรู้สิ  ว่าต้องเอาไปให้คนนี้อ่านแน่ๆใช่มั้ยคะ /me เขินน

พอเตรียมคำพูดเสร็จ เครื่องก็ใกล้ลงละ

ทำไม1.50ชม มันสั้นจังน้า

Sanya Why 3

พี่อรตัดสินใจว่า เราเริ่มไปทักน้องเลยดีมั้ย แกมีของเตรียมไว้ให้ จะขอลายเซ็นด้วย เราก็เขินไม่กล้า พี่อรใจสู้มาก เดินไปหาน้องก่อนเลย ให้ของน้องถุงใหญ่ น้องเงยหน้ามาตกใจ แต่ก็รับด้วย โอ้ยดีใจมากๆ นี่ก็กลัวน้องปฏิเสธเหมือนกัน

พอพี่อรนำร่องได้  เราก็เลยเอาหนังสือหงส์ขังรัก กับโปสการ์ดที่มีแฟนคลับกลุ่มนึงฝากมา9ใบให้เซ็น  เราบอกนี่เป็นนิยายเวอชั่นภาษาไทยนะ น้องก็งึมงัมแบบ“ อ๋าา  哇 谢谢ขอบคุณนะครับ” น้องเซ็นหนังสือเสร็จ พี่อรก็อยากได้ลายเซ็น แต่แกไม่ได้เตรียมกระดาษมา เลยเปิดพาสปอร์ตหน้าสุดท้ายให้ เราว่าเออน่ารักดี เอาด้วยๆ ได้ลายเซ็นน้อนมาแปะในพาสปอร์ตขำดี

เรายังมีโปสการ์ดอีก9ใบ หยิบออกมา2ใบก่อน น้องเซ็นครบ2ก็คืนปากกา พอดีก็มีคุณป้าส่งหมวกแก้บให้น้องเซ็น แต่ไม่มีปากกา น้องชี้มาที่เราให้มายืม  เราก็ส่งให้ป้า นั่งดูน้องแจกลายเซ็นอีกกรุ้ปนึง

พอเสร็จ น้องก็ว่างอีกครั้ง ทีนี้เรานึกขึ้นได้ เรามีจดหมายให้น้องด้วยนี่นา ก็ส่งให้อ่านบอกว่าไปอ่านบนเครื่องนะ มันยาวไง แต่น้องเปิดอ่านเลย ตอนนั้นเราตกใจ ก็เลยนั่งดูน้องอ่านจดหมายตรงข้ามหน้าตัวเองไปละกัน เพลินตาจัง ฮืออ

“พวกเราอยากบอกเธอว่า

เมื่อแฟนชาวไทยรับรู้ถึงความกดดันที่เธอได้รับคำวิจารณ์ละคร 凤囚凰พวกเราชื่นชมเธอ ที่มีความอดทน ใช้ความสามารถพิสูจน์ตัวเองได้ 

หลายคนแปลกใจ ที่เธออายุน้อยมาก แต่ทำไมถึงได้มีความสามารถเกินอายุ ตอนแรกเราเข้าใจว่า เธอมีประสบการณ์การแสดงมานาน ถึงแสดงละครได้ดี เธอสามารถใช้สายตาการสื่ออารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง   

เมื่อภายหลังพบว่า เธอยังเด็กอายุเพียง17-18 เท่านั้น และเพิ่งจะเริ่มต้นเล่นละครจีนโบราณครั้งแรก พวกเราamazing กับความสามารถเธอมาก ฉันจึงดีใจไปกับเธอเอาชนะคำวิจารณ์ได้

ตอนที่พบว่า เธอเล่าเรื่องความลำบากใจช่วงเวลาเหล่านี้ ในงานฉลองวันเกิดปีที่แล้ว และหาอ่านข่าวเก่าๆจากในweibo เมื่อเรารู้แล้ว ก็ร้องไห้ไปกับเธอเช่นกัน 

ขอบคุณในความไม่ยอมแพ้ของเธอ  เธอเป็นคนมีพรสวรรค์ ขอให้เชื่อมั่นในตัวเอง พวกเราไม่ได้แค่ชอบเธอที่หน้าตาหล่อ แต่ชอบเพราะเป็นคนเก่ง และเธอยังเป็นเด็กกตัญญูด้วย เธอดูแตกต่างจากดาราวัยรุ่น
ทั่วไป เธอน่ารักในแบบที่เป็นตัวของตัวเอง

แฟนชาวไทย อาจจะได้รับข่าวสารหรือรู้จักเธอไม่มากเท่าชาวจีน แต่ก็ยังรักเธอได้มากขนาดนี้  โปรดรับรู้ไว้ตอนนี้เธอไม่ได้มี辣条สาขาแค่ในจีนแล้วนะ 

พริกประเทศไทย มีรสเผ็ดไม่แพ้ที่จีน,

พวกเราก็รักเธอไม่แพ้ล่าเถียวที่จีนเช่นกัน 5555555”

—————-

น้องอ่านจบ น้องยิ้มแบบตายิ้มด้วย บอกว่า ขอบคุณมากครับ ประทับใจ ขอบคุณคนไทยมากจริงๆ น้องยกมือไหว้ พูดขอบคุณครับชัดมาก งือออ //ชื่นใจจจจจ 

พอเริ่มเข้าที่เข้าทาง พี่อรก็ลองชวนคุย  ถามว่าไทยร้อนมั้ย น้องว่าร้อน เราก็ว่า 怪不得,你昨天穿背心 มิน่า วันก่อนเห็นใส่เสื้อกล้าม เป้ยซินๆๆ (เป้ยซิน背心=เสื้อกล้าม อิชั้นนี่ทำท่ามือๆขีดๆรูปเป็นเสื้อกล้าม บนบ่าตัวเอง กลัวน้องฟังไม่ออก หรืออยู่ๆก็ไม่มั่นใจตัวเองเป้ยซินคือเสื้อกล้าม ชั้นพูดถูกป่าววะ เสื้อกล้ามไม่ได้จู่ๆเปลี่ยนศัพท์กะทันหันใช่มั้ยวะ 🤣) น้องก็อือๆ”ใช่ๆฮะ วันนั้นร้อนใส่เสื้อกล้าม” น้องทำมือเป็นจับๆวาดนิ้วเป็นรูปเสื้อกล้าม ก็เอ็นดูทำท่าตามพี่ตะไม5555555 

เวลาผ่านไปเร็วมาก ถึงเวลาบอร์ดพอดี น้องก็ลุกยกมือไหว้ พูดขอบคุณครับ  ลาพวกเราไปทางออกbussiness ส่วนเราก็ไปต่อแถวeco 

ระหว่างต่อแถว ก็ยังเห็นน้องอยู่ข้างหน้านะ มีคนจีนเนียนยกมือถือเซลฟี่กับน้อง ช่วงต่อแถวน้องก็ยืนแนบติดผนังมาก เอาตัวไปฝังให้ละลายกำแพงหนีได้ น้องคงทำไปแล้วอะลูกก 

ก็เจอจนท.การบินอีกคน ดูตั้งใจมาส่งน้องถึงหน้าประตูเครื่องบินจริงๆเห็นเค้ายิ้มๆ เราเลยไปถาม ผช.คนนี้ใครหรอคะ 😝 จนท:นักร้องเกาหลีค่ะ มากัน3คนแต่แยกกันบิน Me/อ๋อออ เคค่า5555 หล่อเนอะๆ

ก็ตอนขามา มีคนรอต้อนรับเยอะมากก มีเสียงกรี้ดในสนามบิน ก็คงเป็นเกาหลีแบบที่เค้าคิดจริงๆ😂 

พอเดินถึงในเครื่องละ น้องนั่งแถวแรก bussiness เรายังยืนรอเดินเข้า  ยืนอยู่ติดเก้าอี้ ฝั่งน้อง ในใจตึกตักๆ เอาเว้ย ขอเรียกน้องด้วยคำนี้ให้ฟินปากสักครั้ง

“เซ่อ เจิ้ง หวาง!!”