พอเครื่องจอด ก็เตรียมตัวจะลง เราก็ยืนคนที่3 ต่อจากน้องเลย มีชั้นbussiness2คน เราคนแรกของแถวEco
แต่ก็มีสจ้วตมากั้นแถวไว้
ตอนลงเครื่อง ตัวเครื่องไม่ได้เชื่อมกับเกท ต้องนั่งรถต่อไปที่อาคาร น้องแยกไปที่รถโค้ชมารับสำหรับลูกค้าbussinessโดยเฉพาะ เราใจแป้วมาก ว่าไม่ได้เจอละแหละ เพราะรถน้องออกไปก่อน ส่วนรถเราต้องรอคนให้เต็มรถ กว่าจะขึ้นกันหมด น้องคงรับกระเป๋าออกสนามบินไปแล้ว เศร้าจัง เศร้าตรงที่ยังไม่ได้บอกลาเลยว่าจะไม่ได้ตามนะ กลัวน้องระแวงเที่ยวที่นี่ไม่สนุก ว่าจะมีคนแอบตามเค้าตลอด สลดตัวเองมาก ฮืออน้องไม่สบายใจแน่ๆ
พอรถมาถึงอาคาร เราก็เข้าตม. ช่องคนต่างชาติ ซึ่งมีแค่เรากับพี่อรที่เป็นคนไทย เราได้ออกไปคนแรก ตมตรวจเราเร็วมาก สบตาละปั้มเลย ส่วนพี่อรคนที่2 ต่อเรา
พอเราออกมาได้ ก็รีบไปที่สายพานรับกระเป๋า
นั่นน้องนี่นา น้องยืนอยู่ตรงนั้น..
น้องมายืนคนเดียวที่ริมสายพานเลย น้องคงผ่านตมคนแรก เลยมาถึงก่อน เราก็มาถึงสายพานคนที่2 ตกใจมาก อหห คนไปไหนหมด จะวิ่งไปคุยที่เตรียมไว้ เห้ยแป้บ นึกขึ้นได้พี่อร เออ พี่อร รอแกก่อนดีกว่า
วิ่งถอยหลังกลับ ขำตัวเอง น้องเห็น คงงงๆอะ พี่เค้าเปนไร
พอไปรอพี่อร แกยังติดตม.อยู่ พี่อรก็โบกมือให้ไปก่อนเลย ไม่ต้องรอแก เราก็เอาเว้ย คุยคนเดียว ฮือออ
ทีนี้กึ่งวิ่งกึ่งเดิน แค่ราวๆ6เมตร รู้สึกทางมันไกลจังเลย ฮืออ ใจนึงไม่อยากให้เดินถึงที่น้องยืนอยู่ เขิน.. สายพานฝั่งริมนอกที่ห่างออกไป มีคนจีนทยอยออกมาอยู่2-3คน แต่ฝั่งสายพานริมสุดมีเรา-น้อง2คนแค่นี้เอง
พอเดินถึง ก็ยิ้มไป น้องพยักหน้านิดนึงตอบกลับมา ตอนนั้นน้องขยับแมสออกแป้บนึง พอเราเดินมาก็ใส่แมสเหมือนเดิม อะ ผ่อนคลายขึ้นหน่อย ก็ ก็..ยื่นโทรศัพท์ที่พิมพ์โน้ตทั้งหมดให้อ่าน
เรา “ขอโทษด้วยนะคะ “
... “เพราะฉันตื่นเต้นมาก ตอนฉันเห็นหน้าเธอ ก็ทำให้พูดไม่ออก แต่ฉันพิมพ์ได้นะ! อยากพูดดังนี้
1.งานวันเกิดเธอจะจัดขึ้นวันไหน คนไทยอยากไปมาก (อธิบายให้ผู้อ่าน* เพราะว่าก่อนหน้านี้ถามแอดมินจีน เค้าก็ตอบไม่ได้ ต้องรอบริษัทอย่างเดียว นี่ว่ามีโอกาสถามเจ้าตัวเลยละกัน555)
2.ที่เธอถามว่า ฉันมาซานย่าทำไม จริงๆก็คืออีก2วันฉันต้องมาเปลี่ยนเครื่องที่นี่ ไปทำงานต่อกวางโจว
3 ฉันกับพี่จะส่งเธอแค่สนามบินที่นี่ ไม่ตามเธอต่ออีก ไม่ต้องกังวลใจ เที่ยวให้สนุก
4 ต้องรบกวนอีกครั้ง ช่วยเซ็นโปสการ์ดที่เหลือด้วย เรามีเพจแฟนไทยของเธอ จะมีเกมเล่นให้แฟนคลับ ฉันจะเอาโปสการ์ดเหล่านี้ไปเป็นของขวัญให้แฟนๆ “
น้องรับมือถือไปอ่าน อ่านจบพยักหน้าถี่ๆ พูด好的โอเคคับ เราก็ยื่นโปสการ์ดให้เซ็นทั้งหมดกองนึง (ตรงนี้ภาษาจีนของนัองขอไม่ใส่ซับละนะ)
ตอนเซ็นเราก็รู้สึกมันเงียบไป เลยเริ่มขึ้นว่า
เรา: ฉันคุยจีนได้นิดหน่อยเอง เธอคงเข้าใจนะ
น้อง: แบบนี้ก็เรียกว่าคุยได้โอเคแล้วนะ /ตอบไป เซ็นไป
เรา: ขอบคุณ เราเรียนภาษาที่กวางโจวล่ะ
น้อง: อ้ออ
เรา: แต่ตอนนี้ทำงานละ
เงียบกันไปสักครู่ จู่ๆ น้องที่ก้มหน้าก้มตาเซ็น ก็พูดอะไรขึ้นมา
“มาซานย่าเปลี่ยนเครื่อง”来三亚转机
เรา: ??
“..มาซานย่าเปลี่ยนเครื่อง~” (พูดครั้งที่2ลากเสียงยาวๆ ช้าและชัดๆเสียงสูงขึ้น ละมองหน้าเรา) 来三亚转机～
เรา: !!!??
งงและก๊งไปเลย
อะไรอะ อะไรของน้อง น้องแก้ประโยคหรอ มะกี้ในโน้ตเราเขียนผิดหรอ น้องเลยทวน สอนประโยคที่ควรจะพูดให้ถูก? บ้าน่าให้แอร์ตรวจแล้วนะ น้องพูดวนๆตะไม เสียความมั่นใจเลย เดวจะไปดูในโน้ตอีกที เราพิมพ์อะไรผิดแน่ๆเลย
น้องเซ็นเกือบเสร็จ นี่ก็ชะเง้อไปมองพี่อร แกยังไม่ออกมาเลย
จนคนจีนเริ่มทยอยออกจากตม.มารอกระเป๋าที่สายพานเยอะละ บางคนก็ยังจำน้องได้ มีคุณลุงคนนึงเดินมาดูน้องเซ็น ถามเรากับน้องยืนเซ็นอยู่ ว่าเราเอาลายเซ็นไปทำไม เราตอบไม่ใช่ของฉัน เอาให้เพื่อน ส่วนคนนี้ก็ดาราไง/ แอบเห็นน้องขำนิดนึง
เซ็นครบละ น้องยื่นซองใบนึงมา แกว่งๆตรงหน้า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น