หลังจากหาข้ออ้าง บวกกับได้ไฟลท์ฟลุคๆจุดหมายอยู่ที่เดียวกันได้แว้ว
รุ่งขึ้น อยากชวนพี่อรอีกคนไปด้วยกัน ชวนกระทันหัน พี่เค้าจะไปเปล่าน้า ปรากฏไปจ้า555555 โคตรดีใจ พี่อรสปอร์ตเกิลมาก ทำวีซ่าด่วน1วันเลย เลิศ~
ถึงสนามบิน
ความวุ่นวายมหาชนตอน3-4ทุ่ม ไม่พูดถึงละกัน นี่ไม่เห็นอะไรเลย คนบังมิด พอน้องเข้าไปเชคอินเสร็จ ก็เข้าไปบ้าง ก่อนเข้าเกท เจอแฟนคลับกลุ่มนึงฝากรูปมา9ใบให้น้องเซ็น ตอนรับปากก็ยังไม่รู้ชะตากรรม จะได้มีโอกาสมั้ยน้า55555 ก็รับมาไว้ก่อน
พอเข้าตม.มาได้ เรากับพี่อรก็เดาทางน้องว่าจะอยู่ตรงไหน
อย่างแรก ทราบว่าน้องต้องเข้าเกทG4 ไปเกาะซานย่า12.25 จาวหลินและผจก.เข้าเกทE8 ไปปักกิ่ง 00.40
ก็ไม่รู้ว่าน้องจะไปรอตรงไหน ตอนนั้นก็5ทุ่มกว่าละ
อ่ะ เดาครั้งที่1เดินไปโซนอาหาร วน1รอบไม่เจอ
ครั้งที่2ไปเกทG4 คิดว่าน้องเช็คอินก่อนจ้าวหลิน กับจ้าวหลินก็น่าจะมานั่งเป็นเพื่อนน้องที่เกทน้องตรงนี้แน่นแน่..
เวง เดินหมดโซนGแล้ว ไม่เห็นเงาเลยอะ55555
หรือว่าไปเกทE8 ของจ้าวหลิน เออลองไปดูสักหน่อย เป็นครั้งที่3 ก็เดินไปจนสุดทางเลื่อนE8เห็นแค่เสื้อยืดชมพูของจ้าวหลิน กับผช.นั่ง2-3คนใส่หมวกดำ เสื้อขาว
นั่น!น้องงงง น้องเสื้อเชิ้ตขาวนักฉึกฉาคนนั้นน นั่งจุ้มปุ้กเล่นเกม กดเกมเอาเป็นเอาตายอยู่จริงๆด้วย นี่เดินผ่านข้างหลังอ้อมไปอีกฝั่ง ตื่นเต้นมาก หาที่นั่งก่อน
พบว่ามีเจ้าหน้าที่การท่า2-3คน คือยังดูเด็กๆกันมากๆนะ ก็นั่งเฝ้าน้องอยู่เหมือนกัน ในมือมีกล้องคงรอถ่ายรูป เราก็ย้ายไปนั่งตรงเยื้องๆน้องดีกว่า
นั่งไม่ถึง5นาที ใกล้เวลาบอร์ดดิ้ง 12.25นาที น้องก็ร่ำลาเจ้าหลินกับผจก. น้องปลีกตัวเดินไปที่ฝั่งเกทGคนเดียว เราก็แบบเห้ย น้องไปคนเดียวจริงดิ ไหนมีข่าวว่าบอกว่า น้องจะมีคนตามมาด้วย คือขากลับน้องไม่มีใครมาบินด้วยจริงๆอะ
ตอนน้องลุก กลุ่มจนท.3คนนั้นก็วิ่งตาม
น้องเดินเร็วมากก เราก็ลุกตามเลย แต่เดินห่างๆนะ ไม่อยากให้น้องรู้สึกตัวว่ามีคนตาม แต่จนท.กลุ่มนั้นก็วิ่งตามแบบชัดจริงๆอะ5555 น้องมีหันหน้ามามองเป็นระยะๆเรานี่แบบ พอน้องหันหน้ามาดูคนเดินตามที เรานี่ถือน้ำกินอยู่ ตกใจทำน้ำพุ่งใส่ตัวเองไปอีก เวงง ตื่นเต้นมาก ในชีวิตไม่คิดจะบินตามใครแบบนี้เลย แต่เราคิดว่า เราก็มาถูกต้อง สายการบินก็มีบอกเป็นทางการ ไม่ได้แอบไปเนอะ ใครเห็นก็ซื้อตามได้ทั้งนั้นเนอะ กลัวตื่นเต้นไรอะเนี่ยตรู นี่ก็พ่วงไปกวางโจวทำงานต่อด้วย เอาเถอะช่างเถอะ ก็จำเป็นต้องมาทำงานต่ออยู่ดี 5555
เดินเกือบถึงG4 จนท.กลุ่มนั้น ก็หยุดเรียกน้องขอลายเซ็นหรือถ่ายรูปอะไรสักอย่าง สัก1นาที ก็จากลาออกไป น้องก็ลงบันไดเข้าเกทจริงๆละ เราก็ลงตามเลย
ตอนถึงบันไดปลายทางแยก น้องหันรีหันขวาง สะบัดหัวหันไปทางขวาที ทางซ้ายทีแบบเร็วๆ ขอใช้คำนี้บรรยายภาพที่เห็นว่า ‘น้องเด๋อด๋า’🤣 “ให้ผมลงทางไหนอะ ที่ไม่เจอคน” เราคิดว่ามีเสียงนี้ลอยมาจากหัวน้องเลย555555 คือข้างล่างคนที่รอไปซานย่า คนเยอะมากกก ละน้องนั่งbussinessคงคิดว่า น่าจะมีทางแยก ไปที่ตัวเองส่วนตัวไรงี้ป่าว ถึงได้ทำท่าลังเลไป หันหน้าไปมาเก้งก้างจะลงทางไหน
คือท่าทางน้องน่ารักมาก เมือนมีกล้องถ่ายอยู่เลยอะ แต่มันไม่มีไง ละน้องหน้าเด๋องงๆเหมือนคาแรคเตอร์ในการ์ตูน
ละเราก็สะดุดหยุดตามน้องไปด้วย สัก5วิ น้องตัดสินใจเดินตรงทางบันไดขั้นๆที่ควรลง(อีกทางนึงเป็นทางลาดไม่มีสเต็ปบันได น้อนจะสไลด์ตัวลงไปแบบกระดานหกเด็กอนุบาล ก็มั่ยดั้ยช้ะ)
พอไปถึงตรงเคาเตอร์ตรวจบอร์ดดิ้งพาส จนท.ขอให้น้องถอดแมส น้องก็ถอดดิคร้าบ พี่จนท.ผญ ยิ้มให้น้องกว้างมาก ต้องเอ็นดูน้องแน่ๆ
ละตอนนั้นเราต่อคิวถัดไปอยู่หลังน้องเยื้องๆ เห็นหน้าด้านข้าง โอ้ว สิวแดงมาก หลายจุด ใส่แมสคงปกปิดรอยนี่เอง
ตรวจเสร็จ น้องก็เดินๆและเดินหาที่นั่ง แต่ ที่นั่งว่างแทบไม่มี น้องก็ยังเดินๆ สลับหยุดยืนงงๆ ไปอยู่หลังสุด ตรงเครื่องแอร์ ละยืนอยู่นานอะ ตัวก็สูงเด่นมาก ออร่าดาราออกแม้ใส่แมส ก็ยังมีคนจีนจำน้องได้จ้าา55555 พอมีคนจำได้1คน อีกหลายๆคนก็ตามมารุมขอลายเซ็น ทีนี้น้องมองหาที่นั่งจนได้ละ คนจีนรุ่นคุณป้าคุณลุงมาขอลายเซ็นน้องเรื่อยๆเลย เราก็มองไกลๆจนน้องเริ่มว่าง คุณป้าๆหายไปละ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น